posted on 28 Jun 2008 23:28 by kimwan
วันนี้อ่านบล็อกเก่าๆของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนกลับไปกลับมายังไงไม่รู้ บล็อกที่แล้วโกรธกันจะเลิกกัน บล็อกต่อไปดีกัน คิดถึงจังเลย ต่อไปก็โกรธจะเลิกอีก จนกระทั่งวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่
เฮ้อ............ทำไงได้ ไม่รู้ใจตัวเอง ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง อยากอยู่กับเขาแต่ก็รู้ตัวอยู่เสมอว่าเราต่างกันมากมากกกกก แล้วไอ้ที่ต่างกันมันก็เป็นแนวคิดเรื่องความรักด้วยซิ อยากอยู่ใกล้ๆเขา อยากเป็นกำลังใจให้เขา เห็นเขาได้ทำในสิ่งที่อยากทำและประสบความสำเร็จกับมัน แต่บางครั้งก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ฉัน ฉันอยากให้เธออยู่ข้างๆ อยากให้เธอสนใจ ใส่ใจฉัน แต่ครั้งเธอก็ทำไม่ได้ ที่จริงก็เข้าใจว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะเขาอยากทำสิ่งที่เขาตั้งใจไว้ให้เป็นจริง และฉันก็ไม่อยากเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ขวางเขาไว้เหมือนกัน และเพราะรู้อย่างนี้เลยรู้ว่าตัวเองต้องยอมรับให้ได้ถ้าอยากอยู่กับเขา แต่นี่มันไม่ใช่เรานิ
วันนี้ไม่ไหวแล้วเลยคุยกันเรื่องนี้ (เบื่ออยู่เหมือนกัน ได้ข่าวว่าบล็อกที่แล้วบอกว่าฟางเส้นสุดท้ายขาดแต่สุดท้ายก็กลับมาคุยกันจนมีปัญหากันอีกแล้ว) เหตุผลที่เขาบอกมันก็ถูกแต่ก็ไม่รู้ซิ รอให้เราเปลี่ยนเป็นมนุษย์เหตุผล มนุษย์ที่ยืนคนเดียวได้ตลอดเวลาก่อนแล้วกัน เราคงจะยอมรับเรื่องนี้ได้ เราไม่รู้ว่าเราฝืนอะไรอยู่รึป่าวอ่ะ อยากรู้จัง
เขาบอกว่าถ้าเหนือยก็หยุด ไม่ได้แปลว่าจะไม่คุยกันอีกเลยเพราะอะไรก็ไม่แน่นอน คิดถึงคำพูดของเขาที่ทำให้เรารู้สึกเจียมตัววะ ถ้าต้องเลือกระหว่างสิ่งที่เขาต้องทำกับฉัน เขาเลือกสิ่งที่เขาต้องทำ, ถ้าไม่ไหวก็ไปเถอะ เฮ้อ.........ทำไมเขาไม่ทำเหมือนอยากให้เราอยู่ข้างเขาเลย แต่ก็เข้าใจ(ไหม) ไม่รู้ทำไงดีอ่ะ
posted on 20 Apr 2008 22:59 by kimwan
และแล้วก็ถึงวันนี้
วันที่เรา2คนเลือกที่จะแยกเดินกันไปคนละทาง
ไปมีชีวิตของตัวเอง
โดยไม่มีอีกคนอยู่เคียงข้าง
บางอารมณ์ก็รู้สึกเหมือนถูกเธอไล่เลย
อย่าโทรมาหาสักพักนะ
ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย
แต่เราต่างกันเหลือเกิน
บางครั้งก็อยากตัดใจ
เพราะรู้สึกว่าสักวันเราก็ต้องเลิกกัน
แต่ใจลึกๆก็ยังตัดไม่ได้
ไม่
ยังไงก็ต้องตัดใจ
เค้าไม่แคร์เรา
ไม่สามารถอยู่กับเราได้ทั้งเวลาสุขและเศร้า
เราทำดีที่สุดแล้ว
จนในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดลง
เขาก็คงเหมือนกัน
เราคงพยายามกันแล้ว
แต่ความแตกต่างก็คือความแตกต่าง
มันเป็นความแตกต่างที่มันยากที่จะเปลี่ยน
ใกล้วันเกิดเขาแล้ว
ตอนแรกคิดว่าจะพาเขาไปให้ขนม แจกหนังสือเด็กกำพร้า
หรือไม่ก็ไปอ่านหนังสือหรืออัดเสียงให้คนตาบอดฟัง(เป็นสิ่งที่เขาอยากทำด้วย)
แต่คงไม่ได้ทำแล้ว
ยังคิดถึงพี่และอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม
อยากเป็นกำลังใจให้พี่
อยากเห็นพี่ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จ
แต่คงทำไม่ได้
หรืออาจต้องปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
ไม่รู้สิ
.....................
คิดถึงนะ อย่านอนดึกมากล่ะ
posted on 03 Apr 2008 00:20 by kimwan
เฮ้อ... คิดถึงตุ่นจังจังเลย
ตุ่นจังอุตส่าห์โทรหาเราตั้ง 2 ครั้ง
แถมโทรมาหลัง 3 ทุ่มครึ่งด้วย
แต่เราก็ดันไม่ได้รับ
แล้วก็ไม่คิดว่าเขาจะโทรมาด้วย เลยไม่ได้ดูมือถือ
พอจะส่งเมสเสจไปหาตุ่นอีก
ถึงรู้ว่าตุ่นโทรกลับมา
คิดถึงตุ่นจัง
อยากรู้จังว่า ตุ่นจังจะคิดถึงเค้าไหมน้า
ตุ่นจังจ๋า......
เค้าคิดถึงตัวนะ
แม้บางครั้งจะมีปัญหาอะไรกัน
แต่ยังไง เค้าก็ยังอยากเดินเคียงคู่ไปกับตัวเหมือนเดิมนะ
เค้าไม่รู้ว่าตัวยังคิดอย่างนั้นอยู่รึเปล่า
ช่างมันเถอะ
ตุ่นจังจ๋า
บางครั้งเค้าก็อยากให้ตัวหวานกับเค้าอ่ะ
แต่เค้าพูดนิดหน่อย ตัวก็ไม่ชอบ
เฮ้อ...ช่างมันเถอะ
ยังไง
เค้าก็ยังเหมือนเดิมนะ
คิดถึงตุ่นและเป็นกำลังใจให้ตุ่นนะ